• Is onrust goed?

    Vorige maand vierden we bij ons in de kerk het Heilig Avondmaal. We eindigden in de kring met een gebed van John Wesley (zie afbeelding), waaruit één zin is bij mij is blijven hangen: 'Vervolmaak wat ons verontrust'. Ik vind het een vreemd gebed. Ik heb nog geprobeerd om na te gaan of dit geen verkeerde vertaling uit het originele Engels is, maar ik kan het origineel niet vinden. Daarom ga ik er toch maar vanuit dat het juist vertaald is. De afgelopen maand heb ik regelmatig over deze zin nagedacht.wesley, bidden

    Als we onrustig of bezorgd zijn willen we daar graag vanaf. Dan zou je willen bidden: bevrijd ons van wat ons verontrust - kernrampen, ziekte, conflicten, dubbelheid binnen in mij en nog duizend andere zaken waar ik me zorgen over kan maken. Maar wij baden die zondag 'vervolmaak wat ons verontrust.' Alsof in onze bezorgdheid en onrust al een begin van nieuw en goed leven zit. Wesley gaat er misschien vanuit dat in de onrust het verlangen naar heelheid en goed leven is wakker geworden. En dat we dat verlangen niet moeten wegduwen of zo snel mogelijk achter ons laten, maar dat we het geboren moeten laten worden in wie we zijn en wat we doen. Dat is nog niet zo gemakkelijk - want hoe lang wil ik het eigenlijk uithouden in de onrust? Daarom bidden we dat God onze onrust niet wegneemt, maar in ons tot bloei en vervulling brengt. Dat kan pijnlijk zijn, maar maakt ons denk ik wel tot hele mensen. Ik hoop dat ik (en veel anderen) dit vreemde gebed durven blijven bidden.

     

  • Zonder laptop in de vergadering

    Vorige week was ik op een conferentie over zending in Europa. Tot mijn schrik behoorde ik tot de kleine minderheid die zonder laptop of i-pad de vergaderingen van de conferentie bezocht. Twee van de vijftien personen zaten zonder digitale hulp achter de tafel - de arme digilozen. Ik vraag me natuurlijk af wanneer ik met een ultra-dunne en glimmende laptop of hippe i-pad aanschuif bij de meerderheid.

    Tegelijk bevreemden me al die apparaten in een vergadering. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het mensen afleidt om bij het gesprek te blijven. Zeker op de saaiere momenten is het verleidelijk om even je email te bekijken of het nieuws. Vrouwen kunnen natuurlijk meerdere dingen tegelijk, maar voor mannen is dat al een stuk moeilijker. Misschien maakt het ook niet zoveel uit, omdat je in een vergadering toch nooit 100% attent kunt zijn - en of je nu in je hoofd of digitaal wordt afgeleid. Alhoewel, even wegdromen in je verbeelding is misschien wel gezonder dan weer nieuwe informatie op het internet of vervelende emails in je op te nemen. Ik stel mijn vergaderingen met digitale hulpmiddelen nog even uit. Tot de tijd dat je wel verplicht bent om ze mee te nemen of dat ze misschien zijn verboden. We zullen zien. 

  • Van A naar B of over het pad?

    Gisteren zat ik in het Albertpark op een bankje. De vader die wacht terwijl dochterlief gitaarles volgt. Het was geen straf. Parken in Antwerpen zijn goede plekken om even te niksen.

    Terwijl ik daar zo'n twintig minuten zat, heb ik meer mensen gezien die gewoon over het gras stapten, dan wandelaars die het pad volgden. De meeste mensen gingen van A naar B en hadden geen zin of tijd om de paden te volgen. Dus doorkruisten ze het park over het grasveld. Heel begrijpelijk, ik zou het waarschijnlijk ook doen als ik snel van A naar B moest. Toch ook spijtig - voor het arme gras dat werd vertrapt, maar ook voor de wandelaars. Ze zien minder van het park door hun haast. Het park is slechts doorgang.

    Van A naar B gaan is vaak wat we doen in het leven. Soms zo snel en efficiënt mogelijk op het doel af. Moet natuurlijk ook. Maar soms moet het ook niet. Gewoon de kronkelpaden volgen, zonder doel, wel zien waar je uit komt. Je vindt dan soms iets wat je niet zocht en toch nodig bleek te hebben. Of je ontmoet een onbekende die het gezicht heeft van een vriend. Of je komt op punt C - vreemde wereld, maar zo schoon als een park.