• Waterlanders

     

    huilen,Bart Heynen

    'Er is een tijd om te huilen en een tijd om te lachen', zo luidt een levenswijsheid van de bijbelse Prediker. Dat tranen bij het leven horen, weten ze ook bij De Standaard. Sinds een tijdje heeft die krant de rubriek 'Waterlanders'. Iedere week verschijnt er een foto van Bart Heynen van een bekende vlaming in tranen, die daarover wordt ondervraagd (ondertussen is er ook een expositie en boek, zie www.waterlanders.be). Deze week was het de beurt aan de acteur Roy Aernouts die vindt dat er te weinig wordt gehuild. 'We gaan wel met vijfhonderd man in een zaal zitten lachen met een stand-upcomedian, maar waarom niet met z'n vijfhonderden samenkomen om te huilen?'

    Ja, waarom niet? Ik heb altijd het idee dat tranen - van verdriet, van geluk, van machteloosheid - je in contact brengen met een diepere laag van je leven. Een lach kan dat ook, maar blijft veel vaker aan de oppervlakte. De Prediker komt zelfs tot de conclusie dat verdriet beter is dan lachen, 'want bij een treurig gezicht gaat het goed met het hart'. Lachen is goed, maar huilen is beter, want het zuivert ons hart, brengt ons dichter bij wat ons echt raakt. Juist daarom heb ik ook geen behoefte aan het opwekken van waterlanders - voor mij geen tranentrekkers op tv of in de zaal. Ik zou eerder zeggen: niet weglopen van verlies, pijn en verdriet en me niet schamen voor tranen - ook niet voor tranen van geluk.

  • Meelachen op een bankje

    Ik zat op een bankje in station Brussel-Zuid te wachten op de trein. Komt er een vrouw naast mij zitten. Ze pakt een boek en begint te lezen. Al snel hoor ik haar lachen. Ze probeert zich in te houden, maar het lukt niet: halfluid lacht ze. Als ze zich zou laten gaan, dan zou een gulle schaterlach door de stationshal hebben gerold. Maar ze kan zich beheersen. Nu blijft de lach rond het bankje hangen. Het bankje waarop ik zit.

    En ik zit heerlijk - naast die lachende dame met haar boek. Natuurlijk maakt dat lachen me nieuwsgierig. Wat is er zo grappig aan het boek op haar schoot? Ik probeer mee te lezen, maar het lukt niet zo goed. Het zijn kleine letters en de taal is Engels. Wat ik kan ontcijferen, maakt mij niet aan het lachen. Ik overweeg om haar te vragen waarom ze lacht, maar durf niet goed. Bovendien moet ik naar het perron.

    lachen

    Terwijl ik op de roltrap sta, merk ik dat ik door de lachende buurvrouw vrolijk ben geworden. Ik ben gaan meelachen met haar. Zo simpel is het dus. Lees iets grappigs, lach merkbaar en anderen worden ook aangestoken. Ik zou ook vaker zo willen lezen - zeker ook uit de Bijbel in de kerk - luidop lachend. En misschien kan de overheid ook lachers aanstellen, mensen die overal opduiken met een vrolijk gezicht en een gulle lach. Zit je in de file tussen allemaal gefrustreerde koppen, rijdt er opeens een lacher langs. Of sta je in de tram tussen de in zichzelf gekeerde ipod-luisteraars en verveelde shop- en workaholics, klinkt er plotseling een lach. Hoe vrolijk zou de wereld worden!