• Pompoenen van de angst

    Ze zijn weer verschenen: de pompoenen met angstaanjagende grijns, de heksen en de spinnenwebben. En dan is het natuurlijk bijna Halloween, het griezelfeest dat de laatste jaren steeds populairder wordt. Nu, ik heb niets met Halloween. Het is mij te Disney-achtig. Dat mensen hier Halloween gaan vieren heeft toch vooral te maken met de invloed van Amerika via film en tv-series. Ik kan er niets aan doen: bij Halloween moet ik altijd denken aan die Amerikaanse suburb-tieners op tv met een leven dat even gepolijst is als hun gave huid en witte volmaakte gebit. In hun leven lijkt me zo weinig griezeligs aanwezig en is alles zo gezond en shiny, dat ze wel een feest moeten vieren om te griezelen. Ik weet het, ik overdrijf, maar toch ...

    halloween, angst, pompoen

    Dat vind ik ook zo fascinerend aan de opkomst van Halloween. Wij zijn met z'n allen druk om zo min mogelijk griezeligs mee te maken: we verzekeren ons tegen rampen, we geven miljarden uit aan veiligheid, en het allergriezeligste van het leven - de dood - proberen we zo ver en lang mogelijk van ons af te houden. Ons ideaalbeeld is dat van een jong, schoon en vitaal mens. Aan Magere Hein met zijn grijnslach denken we liever niet en als hij komt, gaan we zo clean en zacht mogelijk met hem om.
    Maar aan de andere kant willen we opeens wel griezelen - al is het maar voor even, in het pretpark of op Halloween. Waarom toch? Omdat we die enge en griezelige kant van het leven toch even willen voelen? Omdat we diep van binnen weten dat de dood toch komt - hoe vitaal en jong we ook zijn? Omdat onze angst er toch uit moet? Blijkbaar kunnen we de angst voor de duistere en griezelige kanten van het leven niet geheel elimineren, en is Halloween voor sommigen een uitlaatklep van die schrik - voor anderen is horror of gothic die uitlaatklep.

    Ik denk echter dat er betere manieren zijn om onze angsten en sterfelijkheid onder ogen te zien, dan een door commercie en media georganiseerd feest. Halloween helpt niet zo goed, ben ik bang, om met die angsten om te gaan. Het blijft teveel spel. Ik zou eerder proberen om het griezelige van mijn leven (en dat van anderen) niet uit weg te gaan, maar het in de ogen te zien - angstig, maar ook in het geloof dat Magere Hein niet de laatste is in de wereld. Daar is meer moed voor nodig dan een avondje vrolijk griezelen. Dus voor mij mogen die grijnslachende pompoenen gewoon in de soep.

  • Apple-ongelovige

    Het kan u niet ontgaan zijn: de oprichter en wonderboy van Apple, Steve Jobs, is overleden. Van over de hele wereld steeg een bijna eindeloze bewondering op voor de man die de wereld voltoverde met iPods, iPhones en (we waren het bijna vergeten) Apple computers. Tussen al die bewondering en superlatieven hoorde je af en toe toch ook een wat nuchterder en zelfs kritisch geluid. Daar sluit ik me dan maar bij aan met mijn belijdenis dat ik een Apple-ongelovige ben geworden.

    apple,Steve Jobs

    Ooit was ik een gelovige. Mijn eerste computer was een Macintosh 512K, mijn studie werd grotendeels begeleid door een Macintosh Classic en na een korte, schaamtevolle afval naar een Windows-machine, heb ik me enkele jaren terug bekeerd tot een Mac mini. Ik geloofde in Apple-Macintosh, omdat het bedrijf mooie en goede computers maakte, waarop je met plezier kon werken en natuurlijk ook omdat je koos voor de underdog die het zwaar had in de strijd met Microsoft dat bijna de hele wereld had veroverd.

    Maar ik ben de laatste jaren mijn geloof kwijtgeraakt - ik denk vooral door het succes. Apple blijkt nu ook maar een gewoon bedrijf dat succes wil hebben, zoveel mogelijk i-apparaten wil verkopen en met harde hand haar imago vormt en beschermt. Misschien was dat vroeger ook al zo, maar nu is het allemaal zo duidelijk, dat ik niet meer kan ontkennen. Daarom ga ik vanaf nu als Apple-ongelovige door het leven. Ik zal vast nog wel een prachtige Mac of iPad kopen, maar ik geloof er niet meer in. En dat is goed, want luidt het eerste van de tien geboden niet: 'Gij zult geen andere goden naast Mij vereren'?