• Sint in het rusthuis?

    Beste Sinterklaas,

    Vorige week zag ik dat u op bezoek komt in een rusthuis voor bejaarden. In de gangen hingen slingers en vlaggen met uw beeltenis erop en uw bezoek stond vrolijk aangekondigd op het prikbord. Nu wil ik me niet met uw agenda bemoeien. En bovendien vind ik het sympathiek dat u, die al zo druk bent met de kinderen, ook tijd neemt voor de ouderen. Maar ik zou in alle nederigheid u toch graag willen vragen of het wel wijs is om hen met een bezoek te vereren.

    sinterklaas, bejaarden, rusthuis

    Het is namelijk zo dat u vooral bekend staat als kindervriend. De ouderen waarderen u natuurlijk om de geschenken, de marsepein en chocolade die bij uw komst horen, maar uw lijfelijke aanwezigheid met boek en pieten is een kindergebeuren. Bent u niet bang dat uw komst een beetje te kinderachtig is voor oudere mensen? Ik vraag dit omdat veel oudere mensen zich in hun waardigheid voelen aangetast door een gevoel van overbodigheid en een goedbedoelde behandeling als waren zij kinderen.

    Voor alle duidelijkheid: ik ben ervan overtuigd dat u ieder mens met respect behandelt (behalve de stoute kinderen natuurlijk) en ik weet dat veel werkers in rusthuizen zich met hart en ziel inzetten voor een goede verzorging en leefomgeving. Toch heb ik aarzelingen bij uw komst in het rusthuis en wil ik u vragen om daar nog eens over na te denken - omwille van de ouderen en hun waardigheid. Ik zie uit naar uw reactie.

    Met hoogachting,

    Domineedenktdoor

  • De troost van kattenogen

    Het is herfst en maandagmorgen. Er zijn in het jaar weinig momenten die zó in staat zijn om een mens triestig te maken als deze morgen. Ik stap van de school van de kinderen naar huis, met mijn gezicht in de natte ochtendmist, mijn handen in de zakken en mijn hoofd moe en vol met niet al te vrolijke zaken. En dan kijken me opeens twee kattenogen aan. Achter een raam zit op een vensterbank een kat te kijken. De kat kijkt zoals alleen katten dat kunnen: nieuwsgierig en een tikje angstig, maar ook rustig, open en vriendelijk. De ogen van de kat en die van mij raken elkaar slechts een ogenblik, maar het duurt lang genoeg om even een moment van troost te ervaren.

    kattenogen,troost

    Vreemd dat die kattenogen mij troostten. Ze straalden vertrouwen en vrede uit en misschien herinnerden ze me ook aan de kat uit mijn jeugd. Met de ogen van kat in mijn gedachten vervolgde ik mijn weg naar huis net iets minder triestig en zeker minder troosteloos. In de ogen van dit dier vond ik troost. Ik mens, die veel drukker en bewuster en verantwoordelijker leef dan een kat, ik werd gezien door ogen die me deden denken aan thuis. Aan het huis waar de vrede en de liefde wonen bij God. Toch is dat ook weer niet zo vreemd, als je bedenkt dat ook de dieren schepselen van God zijn. Dank U, God!

  • Stil

    Dit jaar gaat een gesprekskring in onze kerk over 'Stromen van leven'. Op die kring maken we een ontdekkingsreis langs verschillende stromingen van christelijke spiritualiteit en geloof. De bedoeling is om niet alleen over die stromingen te lezen en te spreken, maar die ook in de praktijk te proeven. Vorige week ging het over de meditatieve stroming met aandacht voor stilte en gebed. Ik koos als praktijkoefening om de komende maand 5 tot 10 minuten per dag stil te zijn, om daarmee in de geest van de meditatieve stroming de 'rust bij God' te zoeken.

    stilte

    Daar zit ik dan met de simpele opdracht: stil worden. Maar zo simpel is het niet. Allerlei geluiden komen in mijn oren: een paar huizen verder zijn ze aan het boren, er rijdt een auto door de straat, een vogeltje fluit zachtjes bij mijn raam, in de verte dendert een trein voorbij. Maar die geluiden van buiten vallen in het niets vergeleken met de onrust van binnen. Ik ben nog geen minuut stil of de plannen voor vandaag schieten door mijn hoofd, en dat ene dat ik niet mag vergeten. Ik schud de gedachten weg en even is het stil, maar dan komt een mooie gedachte boven en in mijn hoofd vormt zich al een preek. Weer stuur ik mijn gedachten weg en concentreer ik me op mijn ademhaling (ooit geleerd op retraite), maar ze keren onverbiddelijk terug. Na een tijdje kijk ik op mijn horloge - het is gelukt, ik heb het toch bijna 10 minuten geprobeerd. Maar hoeveel seconden was ik nu echt stil?

    Stil worden is vreselijk lastig voor mij. Dat wist ik al en ik kan ook allerlei redenen daarvoor opsommen. Maar ik laat me niet zo snel uit het veld slaan. Ik ga voorlopig dapper voort en denk dan maar dat ook het frustrerende zoeken naar stilte erbij hoort. Ik ga voort in de hoop dat ik echt even rust vind en me kan concentreren op God, die de bron van het leven is. En als iemand goede tips heeft, laat ze dan gerust weten.