• Vijftig tinten grijs

    Nee, ik heb de wereldwijde bestseller van dit moment niet gelezen en ben het ook niet van plan. Er is al genoeg seks en erotiek dat om aandacht schreeuwt - van de lingeriereclames langs de weg tot de overdaad aan seksuele toespelingen in kunst en media. Ik heb niets tegen seks - integendeel - maar het mag van mij een schoon geheim blijven. De waarde en het genot van seks dalen met het steeds explicieter en gewoner etaleren en verleiden. Daarom ga ik het boek ook niet lezen - zelfs niet stiekem.

    grijs,seks,saaiheid

    Wat mij wel fascineert is de titel van het boek: Vijftig tinten grijs. Grijs is de kleur van de saaiheid. Als ik aan grijs denk, dan zie ik een geeuwende man zappend met een zak chips voor de tv, de wachtruimte van burgerzaken in het gemeentehuis vol met chagrijnige en verveelde mensen of mijzelf niksend voor mijn computer. Een grijze wereld vol grijze zielen. Als er een kleur is om de leegte en de verveling in ons bestaan in te kleuren, dan is het grijs. Ik ben bang dat seks inderdaad zo'n grijs potlood is waarmee veel mensen het witte vel van het leven proberen kleur te geven. Dit potlood belooft namelijk een fris en bont kleurpalet: wild, avontuurlijk, wisselend, grensverleggend. Maar in the end zijn het vijftig tinten grijs, vijftig min of meer dezelfde saaie tinten van een geeuwend leven.

    Deze erotische bestseller geeft in de titel zijn boodschap mee: veel (vijftig) verschillende (tinten) verveling (grijs). En dat verkoopt ook nog het best. Maar neem mij niet kwalijk dat ik tegen deze grijsheid in verlang naar echte kleuren: het rood van de liefde (met of zonder seks), het groen van het gras, het zwart van de miserie, het wit van de zuiverheid, het bruin van de bestaansmodder, het blauw van de hemel. Daarmee wil ik voluit leven, daarover wil ik lezen - vijftig keer vijftig schakeringen kleur met spijtig genoeg nog wat randen in een grijze tint.