• Ik hou van sneeuw

    Mij zult u niet snel horen sakkeren over de sneeuw. Ik hou van de witte wereld die de sneeuw gratis te voorschijn tovert: de koude, frisse atmosfeer, de rust en stilte doordat de sneeuw alle geluiden dempt, het wit dat alles zuivert. Het is alsof het leven even een sprookje is, waarin je thuis bent en alles klaar en helder is.

    sneeuw.jpg

    Ik weet natuurlijk dat de sneeuw ook praktische gevolgen heeft, voor sommige mensen ingrijpende gevolgen. Vooralsnog neem ik die er met vreugde bij. Gisteren moest ik in de sneeuw op de fiets naar het centrum van Antwerpen. Dat is minder sprookjesachtig dan een ochtendwandeling door een besneeuwd park. De fietspaden waren nog niet sneeuwvrij gemaakt, de hoofdwegen vies en bruin van het zout en door de kleine straatjes in de stad was het ploegen als een veldrijder. Maar toch was het goed, die kleine strijd tegen de elementen.

    Op de een of andere manier schept het gevecht tegen de elementen saamhorigheid. We spreken (of sakkeren) over de sneeuw, we prijzen de helden die erdoor zijn gekomen en we voelen ons verbonden met een ieder die ook op weg is door het barre weer. Terwijl ik op mijn fiets door de sneeuw ploegde, kwam ik een vrouw tegen die met sneeuwlaarzen aan op weg was naar de bushalte. Onze blikken kruisten elkaar. Ze keek me lachend aan. Ik zal ook wel vrolijk hebben gekeken. Het was de vrolijke saamhorigheid van 'kijk ons eens hier zwoegen!' En misschien ook de dankbaarheid dat wij op dat moment deel waren van die wonderlijke witte wereld.