• Help, ik hoor mijzelf

    Als kind vond ik het al een vreemde ervaring: je eigen stem uit een luidspreker horen. Af en toe spraken we wel eens iets in op een cassetterecorder en speelden het daarna af. Dat was voor mij nooit echt aangenaam, omdat je stem zo anders klinkt dan normaal. En dat ligt maar voor een klein deel aan het opnameproces, het schijnt dat anderen je altijd zo horen.

    preek.jpg

    Ik had die ervaring onlangs weer, toen ik een mp3-opname van een van mijn preken hoorde. We willen namelijk de zondagse preek als geluidsbestand op de website van onze kerk zetten en zijn nu bezig om de kwaliteit van de opname te testen. Dat is voor mij een pijnlijk proces: ik vind mijn 'gewone' stem namelijk veel mooier dan de stem die anderen horen, bovendien ben ik geschrokken van de preektoon die ik op de kansel gebruik. Ik had me ooit heilig voorgenomen om zoveel mogelijk normaal te spreken en me verre te houden van die zalvende en ernstige toon die zo vaak door de kerken galmt. Maar daarin heb ik gefaald.

    Nu dringt de vraag zich op wat ik moet doen. Mijn stem kan ik niet veranderen. Er zal vast plastische chirurgie voor de stembanden mogelijk zijn, maar daar begin ik niet aan. Ik heb dapper bedacht dat God me met deze onvolmaakte lichamelijke hardware heeft geschapen en dat ik het daarmee ook zal doen. Maar God heeft ons niet met een preektoon geschapen, zelfs de dominees niet, zo leert ons de ervaring. Mocht dat wel zo zijn, dan behoort die toon tot dezelfde categorie als de wesp, onkruid en onbetamelijke lichaamsgeluiden: de categorie van geschapen dingen en wezens die je moet bestrijden en uitroeien.

    Dus de strijd gaat beginnen - niet te fanatiek, want er zijn belangrijkere zaken. Bijvoorbeeld, wat er dagelijks uit mijn mond komt, of dat anderen en mijzelf opbouwt en zegent. Maar de toon waarop je zegent en opbouwt is toch wel een klein beetje belangrijk.