• Hoeveel?

    Ik kan er de klok op gelijkzetten. Als ik met een onbekend persoon over onze kerkgemeenschap kom te spreken, wordt me deze vraag bijna altijd gesteld: 'Hoeveel mensen komen er bij jullie in de kerk?' Blijkbaar hebben mensen nood aan aantallen om zich een beeld te kunnen vormen van een kerk - alsook van een school, een stad, een bedrijf en nog veel meer. Ik beantwoord de vraag meestal beleefd met het gemiddeld aantal kerkgangers per zondag en een schatting van het aantal betrokken personen. Ik ken de aantallen natuurlijk heel goed, want ook ik vind ze belangrijk.

    tellen.jpg

    Maar telkens als ik weer met de aantallen bezig ben, in een gesprek of in mijn eigen hoofd, klinkt er ook een stemmetje in mijn oor dat geërgerd of mild fluistert 'aantallen zeggen niet het belangrijkste', 'laat je niet verleiden door het idee dat veel goed is en weinig niets voorstelt.' Ik ben blij met dat stemmetje, omdat het bevrijdend en ook gewoon waar is.

    De Amerikaanse christen-activist Shane Claiborne schrijft in zijn boek The irresistible revolution dat hij geleerd heeft dat veel goede dingen klein beginnen en kleiner groeien. In de gemeenschap The simple way waarin hij leeft hebben ze een variant op een spreuk van moeder Teresa boven de voordeur hangen. 'Wij kunnen geen grote dingen doen, alleen kleine dingen met grote liefde,' sprak de vrouw die niet bekend is geworden vanwege de aantallen, maar vanwege haar kleine, vuile werk met veel zorg en liefde.

    Die levenswijsheid van het kleine met grote liefde wil ik me eigen maken. En als iemand dan vraagt 'hoeveel?', antwoord ik: 'niet veel en de liefde is moelijk te meten.' Ik ben benieuwd hoe het gesprek dan verdergaat.