• Een minimum aan inspanning

    Onze huisdokter acht, ondanks zijn efficiënte afsprakensysteem, het menselijk contact hoog. Daarom vergeef ik hem van harte het feit dat zijn afspraken altijd wat uitlopen. Bovendien kun je in de wachtkamer altijd wat lezen. Deze keer pakte ik een exemplaar van het blad Goed gevoel - het meest gelezen maandblad van Vlaanderen en voegde mij dus blij bij de illustere groep lezers (vooral lezeressen, aan de onderwerpen te merken) van het meest gelezen maandblad van Vlaanderen. Het eerste wat ik las, was het stukje van hoofdredacteur Famke zonder achternaam. Het gaf me echter geen goed gevoel.

    goed gevoel,yoga,genade

     

    De hoofdredacteur feliciteerde haar lezers met dit nummer van het meest gelezen maandblad van Vlaanderen, omdat ze in de eerste plaats dankzij de meegeleverde yoga-DVD met een minimum aan inspanning weer snel zouden bruisen van energie. Als de yoga-DVD nog in het blad zou hebben gezeten - wat niet het geval was - had ik die zeker niet geleend om thuis af te spelen. Alleen de gedachte al vind ik weinig aantrekkelijk: dat je met een minimum aan inspanning een maximaal resultaat zal bereiken. Het is totaal niet uitdagend om iets met een minimum aan inspanning te doen. Voor luie of drukke mensen is dit wellicht een ideale mogelijkheid om toch een goed en energiek gevoel op te doen, maar het lijkt mij niet echt bevredigend. Bovendien vraag ik me af of het zo simpel is als de slogan van Famke ons wil doen geloven.

    De slogan is na het doktersbezoek nog wat in mijn hoofd blijven hangen. Ik denk dat mijn allergie voor deze vorm van snelle, gemakkelijke levenskunst te maken heeft met de ervaring dat de kunst van leven niet zo licht en gemakkelijk is. Echte, goede energie vinden en ontvangen - die meer is dan een goed gevoel en ook blijft in de modder en drukte van leven - vergt zware inspanning, omdat het leven en ook de liefde een wonderlijke en tegelijk schone mengeling van zwaar en licht is. Ik geloof daarom niet in een minimum aan inspanning - ook niet in een maximum overigens. Wel in een vreemde goedheid, die in het christendom genade wordt genoemd. Genade die zwaar en licht is.

  • Slecht nieuws

     

    slecht nieuws, evangelie, pieter breughel de oude

    Vandaag gepreekt over Johannes de Doper, een ruige profetische figuur uit het evangelie. Die Johannes is de voorvader van de donderpredikers, de kluizenaars en andere christelijke fanatici. Gekleed in een mantel van kameelhaar, recht uit de wildernis, waar hij sprinkhanen en wilde honing at, duikt deze wonderlijke wilde profeet aan het begin van het evangelie op, als puinruimer en wegbereider voor Jezus.

    Hoewel hij in zogenaamd beschaafde en zachte tijden als de onze vooral weerstand en afkeuring zal oproepen, moet ik eerlijk zeggen dat ik wel verlang naar Johannes en zijn vuur. Ook wij kunnen wel een schoktherapie gebruiken die de zaak op scherp zet en de grijsheid, de lauwheid en het eeuwige aarzelen doorbreekt met een compromisloze oproep om je te bekeren en anders te gaan leven. Ook bij ons is de weg naar een heel en vol leven niet vrij. Het lukt mij zo moeilijk om op te ruimen en los te raken uit patronen van denken, kiezen en reageren die onvruchtbaar of tenminste niet helend, zuiverend en veranderend zijn.

    De Amerikaanse schrijver Frederick Buechner schrijft ergens dat het evangelie, voordat het goed nieuws is, eerst slecht nieuws is. Johannes en alle spirituele luizen in de pels na hem zijn de brengers van het slechte nieuws, dat het niet meevalt met ons mensen en dat er keuzes moeten worden gemaakt. Voor de hele en halve gelovigen heeft hij bovendien de pittige mededeling dat God geen Sinterklaas is en dat geloven meer is dan bij de juiste religieuze club horen. Wie dat slechte nieuws serieus neemt, zal merken dat het helend is en een weg opent naar een leven dat goed nieuws is.