• Bidden voor Syrië

    Ik bid deze hele week voor Syrië. Het kwam door een artikel van arabist en publicist Chams Eddine Zaougui (http://www.standaard.be/cnt/dmf20140314_01024632), die oproept om de Syriërs na drie jaar oorlog vooral niet te vergeten. Dus heb ik besloten om extra voor hen te bidden. Ik heb al gebeden dat president Assad een hartinfarct met fatale afloop zou krijgen. Ik weet dat Jezus heeft gezegd dat we het kwade moeten overwinnen door het goede en het dus beter zou zijn om te vragen dat Assad verandert in een vredestichter. Mijn woede en frustratie over een dictator die zijn volk behandelt als vuil zijn soms echter groter dan de vijandsliefde die tot de kern van mijn geloof behoort. Ik weet ook niet of de dood van Assad het land zou helpen. Zijn handlangers zullen blijven en je moet er ook niet aan denken dat die Vilvoordse jihadstrijders, die hun teveel aan testosteron botvieren met kalasjnikov en dolk, het voor het zeggen krijgen. Maar wie weet, zo bad ik, kunnen de strijders die wel goede bedoelingen hebben met het land dan een kans krijgen.

    syrië, bidden

    Ik vraag me hierbij wel af of bidden de juiste manier van betrokkenheid bij de mensen in Syrië is. Kan ik niet beter in actie schieten? Maar ja, alleen een online petitie tekenen en hulporganisaties steunen voelt ook zo weinig actief. Moet ik er naar toe gaan? Maar ik kan niet schieten, ben niet medisch bekwaam en heb ook geen ervaring in het regelen van transporten. En ik ben ook niet zo moedig en gelovig om daar de vrede te gaan prediken. Trouwens, veel verder dan het woord 'salaam' reikt mijn Arabische woordenschat ook niet.  

    Als ik thuisblijf — wat me nu het wijste lijkt — is de kans groot dat ik het conflict vergeet en er alleen een schuldgevoel overblijft dat wordt opgewekt telkens als er een foto, een nieuwsflits of artikel voor mijn ogen verschijnt. Maar met de tijd zal dat gevoel ook wel slijten. Andere kleine en grote zorgen schreeuwen om aandacht en de crisis in Oekraïne, waarmee Assads politieke vriend Vladimir Poetin hem geen mooier cadeau had kunnen geven, is een stuk dichterbij dan het geweld in Syrië. 

    En toch wil ik dit geweld en de mensen in Syrië niet vergeten. Daarom blijf ik bidden. Ik bid tegen het geweld, tegen de gewetenloze leiders en tegen de waanzin van een conflict waarin mensen niet tellen en een samenleving wordt vernietigd. Ik bid voor de mensen die in die waanzin moeten overleven, voor de dappere hulpverleners en journalisten en voor de diplomaten die zoeken naar vrede — hoe onvolmaakt misschien ook. Ik hoop biddend op een wonder en een toekomst voor dit land op de puinhopen en met de trauma's, schuld en wonden. Ik ben maar een klein mens, met een niet al te groot geloof. En daarom zal ik bidden — als daad van verzet, betrokkenheid en hoop. 

  • Veertigdagentijdstortvloed

    Een Facebook-vriendin vroeg zich af of ze ook kon vasten van de veertigdagentijd, want de hoeveelheid materiaal dat daarover verschijnt is niet te tellen. Na een klein onderzoekje op het internet kan ik dat bevestigen: dagboeken, meditatieboeken, doe-boekjes voor jongeren, kalenders, cd's, goede doelencampagnes, inspiratieavonden, websites, leesroosters, wakes bij een gevangenis, en zelfs een 40-dagentijd-app ontwikkeld door de Protestantse Kerk in Nederland. Er is een stortvloed aan materiaal beschikbaar voor mensen die in de tijd voor Pasen willen bezinnen, vasten, mediteren, stil worden, een beter mens worden, leren loslaten en/of zich bekeren.

    veertigdagentijd, app, druk, stilte

     

    Het is moeilijk om de ironie hiervan niet te zien. In de periode in het jaar waarin we kunnen proberen en leren om wat stiller en eenvoudiger te leven, worden we gebombardeerd met een stortvloed aan mogelijkheden en materialen die ons daarbij kunnen helpen. Zelfs de veertigdagentijd resulteert in een veelheid aan mogelijkheden, met als gevolg drukte en keuzestress. Onze manier van leven, organiseren en werken in het Westen is zelfs in staat om van een mogelijkheid tot minder en rustiger een kans tot meer en drukker te maken.

    Ik ben tegelijk blij met de initiatieven om de tijd voor Pasen bewuster te beleven, om te minderen en ook om de gewone tijd te doorbreken met periodes van een heilige, andere tijd. Dat heb ik nodig, want ik vind het moeilijk om in mijn eentje vorm daaraan te geven. Zonder een of andere praktische vorm is de kans groot dat ik niet verder kom dan wat vage verlangens en gewoon maar doordender - druk met het vele en vaak ook oppervlakkig. Hulp van anderen is dus meer dan welkom. Maar liever niet teveel. Daarom een vriendelijk verzoek aan alle uitgevers en inspireerders: kunt u de bedoeling en geest van de veertigdagentijd ook laten doorwerken in hoeveel u de mensen aanbiedt? Het zal waarschijnlijk voor 2015 zijn, maar u kunt vanaf woensdag beginnen erover te mediteren.