Digitaal

  • 'Hallo schatje', zegt Genade

    Een paar weken geleden kreeg ik het volgende bericht in mijn mailbox:

    'Hallo schatje,
    Ik zag je profiel door middel van www.facebook.com, ik besluiten om serieuze relatie met u, hieronder is mijn contact (gracejohnson999@hotmail.com), zodat ik je mijn foto's kan sturen en je meer over mezelf te vertellen, Ik zal wachten van u te horen afgelopen,
    Met dank,
    Genade.'

    spam-mail.jpg

    Ik had aan een half oog genoeg om te besluiten dat dit een spam-bericht was met kwalijke bedoeling. Bijna automatisch verplaatste ik het bericht naar de prullenmand, tot het laatste woord mij opviel: 'Genade.' Of het nu kwam doordat we kortgeleden met de jongeren in de kerk dit onderwerp behandeld hadden of het om een uiting van gewone beroepsmisvorming ging, mijn ogen bleven rusten op die Genade met een hoofdletter. De miskleun van Google translate, dat de naam van de nep-Grace gewoon met het hele bericht mee vertaalde, leverde onbedoeld een verrassende boodschap af in mijn mailbox. 

    Genade spreekt mij aan — 'schatje'. Ze heeft me gezien en wenst een serieuze relatie met mij. Ze wil me meer laten weten over zichzelf en ze zal wachten met dankbaarheid in haar hart. Dat is genade — goddelijke genade, die zo maar ongevraagd en onverdiend op de vroege morgen in mijn mailbox valt.

    Lieve Genade, ik besluiten om een vrolijke relatie met u. Ik val waarschijnlijk wat tegen — dat zult u wel zien als ik de foto's stuur en vooral als ik de verhalen vertel. Maar ik hoop dat het wat wordt tussen ons — jij Genade, ik Johan, wij samen. Met dank en in afwachting van wat komt. 

  • Selfie stick

    Vorig weekend was ik als toerist in Barcelona. Daar werd ik geconfronteerd met een mij tot dan toe onbekend digitaal gadget, namelijk de selfie stick. In de basiliek van de Sagrada Familia wandelden mensen met een stick van een ongeveer een meter voor zich uit met daarop hun smartphone of een klein cameraatje. De zin van deze laatste digitale vernieuwing werd me snel duidelijk: op deze manier kun je zonder veel moeite alles wat je ziet samen met je selfie vereeuwigen. 

    selfie,barcelona,dikke ik

    De digitale fotografie en de smartphone hebben de afgelopen jaren onze toeristische beleving sterk veranderd, doordat we veel meer foto's maken, die we ook nog direct kunnen zien en delen. De smartphone met camera aan twee kanten heeft de selfie mogelijk gemaakt, zonder dat je anderen moet lastig vallen om een foto van je te maken of tien minuten aan het zweten bent met de zelfontspanner. En nu vervolmaakt de selfie stick deze technologie met meer gebruiksgemak en de mogelijkheid om een foto op grotere afstand met dus meer achtergrond te maken. 

    Het zien van mijn medetoeristen, die de details van deze kathedraal van speelse en eeuwige schoonheid vastlegden met hun eigen gezicht ertussen, vervulde me met een mengeling van verdriet en vrolijkheid. Verdriet over het dikke ik, dat in onze cultuur zich overal probeert tussen te wurmen, als zo'n oervervelend aandachttrekkend kind in een gezelschap. En over de technologie die met de belofte van meer gemak ons juist drukker maakt en ons afleidt van de eenvoud van kijken en beleven. De aanblik van de mensen die als een blinde hun sticks voor zich hielden en ernstig of vrolijk naar hun 5 inch scherm keken maakte me echter ook vrolijk. Welk een absurd wezen is de mens toch? Wat een humor schuilt er niet in al die kleine mensjes die op alle beelden de postzegel met hun eigen koninklijk aangezicht willen kleven? Even dacht ik een zachte, eeuwige lach door de basiliek te horen glijden — van Antoni Gaudí en zijn grote meester-Architect. Misschien konden Ze zich niet inhouden bij het zien van de lachwekkende inspanning die mensen doen om koste wat het kost niet omhoog of naar binnen te kijken. 

  • Wifi-buurcontact

    Lieve buren,

    Wij komen elkaar tegen in de straat en groeten elkaar. In tijden van vakantie en nood spreken we elkaar aan en, indien strikt noodzakelijk, helpen we elkaar. In tijden van buurtfeest en rommelmarkt is er de kans dat we elkaar iets langer zien en spreken. Verder leven we ons eigen leven. 

    Wi-Fi.jpg

     

    Als ik erover nadenk vind ik dat vreemd. Je leeft fysiek zo dichtbij elkaar, maar op alle andere vlakken is de afstand groot. Je ziet elkaar zeer regelmatig, maar kent elkaar eigenlijk nauwelijks. De oorzaak daarvan ligt ook bij mij. Ik leef mijn eigen drukke leven met zoveel dat om aandacht en tijd vraagt. Ook ik beweeg me meer in de netwerken die ik zelf heb gekozen, dan in de leefomgeving waar ik min of meer toevallig ben komen wonen. 

    Maar soms komt die gedachte dus op dat het wat vreemd is. Dat gebeurt wel eens als ik de kinderen van de buurt zie spelen. Waarom kunnen de kinderen wel op straat en bij elkaar spelen, maar blijven wij volwassenen zo op afstand? Vanmorgen schoot die gedachte ook weer door mijn hoofd, toen ik uw namen, bijnamen en bbox- en telenetcodes zag verschijnen in het lijstje van wifi-netwerken. De een met een beter bereik dan de ander (en dus dichterbij of verder weg), maar toch. Via onze wifi-netwerken hebben we buurcontact en komen we ongevraagd door elkaars deuren en muren heen. Het vergrendelde slotje, dat een beveiligd netwerk aangeeft, staat dan weer symbool voor die vreemde dubbelheid van ons contact: dichtbij en toch veilig beschermd en vergrendeld.

    Een goede burengroet, en tot ziens!