Ontspanning

  • Een minimum aan inspanning

    Onze huisdokter acht, ondanks zijn efficiënte afsprakensysteem, het menselijk contact hoog. Daarom vergeef ik hem van harte het feit dat zijn afspraken altijd wat uitlopen. Bovendien kun je in de wachtkamer altijd wat lezen. Deze keer pakte ik een exemplaar van het blad Goed gevoel - het meest gelezen maandblad van Vlaanderen en voegde mij dus blij bij de illustere groep lezers (vooral lezeressen, aan de onderwerpen te merken) van het meest gelezen maandblad van Vlaanderen. Het eerste wat ik las, was het stukje van hoofdredacteur Famke zonder achternaam. Het gaf me echter geen goed gevoel.

    goed gevoel,yoga,genade

     

    De hoofdredacteur feliciteerde haar lezers met dit nummer van het meest gelezen maandblad van Vlaanderen, omdat ze in de eerste plaats dankzij de meegeleverde yoga-DVD met een minimum aan inspanning weer snel zouden bruisen van energie. Als de yoga-DVD nog in het blad zou hebben gezeten - wat niet het geval was - had ik die zeker niet geleend om thuis af te spelen. Alleen de gedachte al vind ik weinig aantrekkelijk: dat je met een minimum aan inspanning een maximaal resultaat zal bereiken. Het is totaal niet uitdagend om iets met een minimum aan inspanning te doen. Voor luie of drukke mensen is dit wellicht een ideale mogelijkheid om toch een goed en energiek gevoel op te doen, maar het lijkt mij niet echt bevredigend. Bovendien vraag ik me af of het zo simpel is als de slogan van Famke ons wil doen geloven.

    De slogan is na het doktersbezoek nog wat in mijn hoofd blijven hangen. Ik denk dat mijn allergie voor deze vorm van snelle, gemakkelijke levenskunst te maken heeft met de ervaring dat de kunst van leven niet zo licht en gemakkelijk is. Echte, goede energie vinden en ontvangen - die meer is dan een goed gevoel en ook blijft in de modder en drukte van leven - vergt zware inspanning, omdat het leven en ook de liefde een wonderlijke en tegelijk schone mengeling van zwaar en licht is. Ik geloof daarom niet in een minimum aan inspanning - ook niet in een maximum overigens. Wel in een vreemde goedheid, die in het christendom genade wordt genoemd. Genade die zwaar en licht is.

  • Ik hou van sneeuw

    Mij zult u niet snel horen sakkeren over de sneeuw. Ik hou van de witte wereld die de sneeuw gratis te voorschijn tovert: de koude, frisse atmosfeer, de rust en stilte doordat de sneeuw alle geluiden dempt, het wit dat alles zuivert. Het is alsof het leven even een sprookje is, waarin je thuis bent en alles klaar en helder is.

    sneeuw.jpg

    Ik weet natuurlijk dat de sneeuw ook praktische gevolgen heeft, voor sommige mensen ingrijpende gevolgen. Vooralsnog neem ik die er met vreugde bij. Gisteren moest ik in de sneeuw op de fiets naar het centrum van Antwerpen. Dat is minder sprookjesachtig dan een ochtendwandeling door een besneeuwd park. De fietspaden waren nog niet sneeuwvrij gemaakt, de hoofdwegen vies en bruin van het zout en door de kleine straatjes in de stad was het ploegen als een veldrijder. Maar toch was het goed, die kleine strijd tegen de elementen.

    Op de een of andere manier schept het gevecht tegen de elementen saamhorigheid. We spreken (of sakkeren) over de sneeuw, we prijzen de helden die erdoor zijn gekomen en we voelen ons verbonden met een ieder die ook op weg is door het barre weer. Terwijl ik op mijn fiets door de sneeuw ploegde, kwam ik een vrouw tegen die met sneeuwlaarzen aan op weg was naar de bushalte. Onze blikken kruisten elkaar. Ze keek me lachend aan. Ik zal ook wel vrolijk hebben gekeken. Het was de vrolijke saamhorigheid van 'kijk ons eens hier zwoegen!' En misschien ook de dankbaarheid dat wij op dat moment deel waren van die wonderlijke witte wereld.

  • Fancy fair

    Vorige week organiseerde onze kerk de jaarlijkse fancy fair of bazaar. Dit gezellige koop- en eetfestijn is voor onze kinderen het hoogtepunt van het kerkelijke jaar. Ze zien naar de grote dag uit als was het Sinterklaas of hun verjaardag.

    tempelreiniging,fancy fair

    Wat maakt een dag lang kopen, grabbelen, met spanning op de uitslag van de tombola wachten, meehelpen, eten en drinken zo bijzonder? Er is geen beeldscherm te vinden, of het moet er een zijn tussen de tweedehands goederen. Ze worden niet met muziek of Studio 100 geanimeerd en de attracties beperken zich tot een grabbelton en enkele verlotingen. Hoe ouderwets en weinig kindgericht is dit vermaak. En toch hebben ze de dag van hun leven. Misschien zelfs de gelukkigste dag van hun leven. 's Avonds na de fancy fair las ik in de weekendkrant een interview met journalist en tekenaar Sam De Graeve (www.samdegraeve.be), die op de vraag wanneer hij het gelukkigst was antwoordde: 'De fancy fair van de protestantse school in 1977.' Wat voor geluk is dit kindergeluk? Het kleine geluk van spulletjes en cadeautjes en het simpele geluk van erbij horen en meedoen waarschijnlijk?

    Mijn gevoelens bij een fancy fair in de kerk zijn minder simpel dan die van mijn kinderen. Alleen de preekstoel en het orgel worden gespaard, maar verder is de heilige plek waar iedere zondag gemeenschap met God wordt gezocht en gevonden veranderd in een heuse foor. Natuurlijk moet ik elke keer denken aan Jezus die met of zonder zweep het tempelplein reinigt van de wisselaars en verkopers. Maar het is het kleine en simpele geluk van de kinderen en de volwassenen (inclusief mijzelf) dat mij tegenhoudt om zelf de zweep ter hand te nemen. Immers juist dat eenvoudige geluk hoort bij een gemeenschap van mensen en daarin kan veel goddelijke liefde vorm krijgen - klein en simpel, maar toch.